10
ΦΕΒ

Τσάμπα μάγκες


Του Κώστα Αδαμόπουλου

Τσάμπα μάγκες φαίνεται ότι είναι η πλειοψηφία των συνδικαλιστών στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που εδώ και μήνες εξασθενούν οικονομικά την αγορά και εξαντλούν την υπομονή των πολιτών με τις απεργιακές κινητοποιήσεις τους.

Τσάμπα μάγκες γιατί, μετά τα σκληρά μέτρα του υπουργείου και τις προειδοποιήσεις ότι θα έρθουν αντιμέτωποι με το γράμμα του Νόμου, ακόμα και με απολύσεις, μαζεύτηκαν στο καβούκι τους, ειδικά την περασμένη Παρασκευή, όταν είχαν προγραμματίσει πορεία στη Βουλή και τη ματαίωσαν λόγω μη ικανοποιητικού αριθμού συμμετεχόντων…

Τελικά, μήπως πρέπει να δούμε λίγο πιο βαθειά το συνδικαλισμό στην Ελλάδα και ποιους σκοπούς εξυπηρετεί ;

Μπορεί μία απόφαση για μηνύσεις να σταματήσει έναν αγώνα για το αύριο και το μέλλον ενός κλάδου;

Στο παρελθόν έχουμε δει να σταματούν δια… μαγείας κινητοποιήσεις, που μετά έμειναν μόνο ως ανάμνηση σε δημοσιογραφικά γραφεία, σε τομεάρχες κομμάτων και σε εκλεγμένους «συνδικαλιστές», που με τη πρώτη ευκαιρία γίνονται βουλευτές, υπουργοί , ξεχνώντας τους «αγώνες» τους ενάντια στο κατεστημένο της κάθε κυβέρνησης.

Τα παραδείγματα πολλά, σε όλους τους κλάδους. Αρκεί κανείς να κοιτάξει στα έδρανα του Κοινοβουλίου και να ανατρέξει στα βιογραφικά των βουλευτών από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Οι αγώνες σταματούν όταν προστεθεί μια γραβάτα. Ένα μικρό κομμάτι ύφασμα κρύβει το πρώην «επαναστατικό» προφίλ τους.

«Εργατοπατέρες» που εφαρμόζουν νόμους, ενώ λίγο πριν μάχονταν για τη μη εφαρμογή τους. Αφήνουν τους «αγώνες» στους συνάδελφους τους, που και αυτοί με τη σειρά τους θα εκλέξουν τον επόμενο «εκλεκτό», που θα τους οδηγήσει σε νέους αγώνες –αφού πρώτα θα έχει στήσει μαντρί για αργότερα…– κ.ο.κ. Γιατί πάνω απ’ όλα, για τους επαγγελματίες συνδικαλιστές δίκιο είναι το δίκιο των δικών τους ανθρώπων και όχι του εργαζόμενου, που πασχίζει για τη καθημερινότητα του.





Produced by