24
ΜΑΡ

Θέλουμε να σωθούμε;


Του Γιάννη Λιάρου
(yiannis.liaros@xrimatriti.gr)

Οι εξελίξεις που αφορούν την Πορτογαλία στην πραγματικότητα ελάχιστη έκπληξη πρέπει να προκάλεσαν σε όσους παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην ευρωπαϊκή οικονομία. Η πορεία της χώρας προς τον μηχανισμό στήριξης, την οποία έχουν ήδη ακολουθήσει η Ελλάδα και η Ιρλανδία , ήταν για πολλούς μαθηματικά προδιαγεγραμμένη. Τα αντικειμενικά προβλήματα που εδώ και καιρό αντιμετωπίζει η πορτογαλική οικονομία, σε συνδυασμό με τα «παιχνίδια» των διεθνών κερδοσκόπων σε βάρος της χώρας, αλλά και τα μειωμένα αντανακλαστικά της Ε.Ε., έδειχναν ότι η προσφυγή της Πορτογαλίας στο μηχανισμό στήριξης ήταν θέμα χρόνου. Και ο χρόνος αυτός καθορίστηκε από τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στη χώρα.

Πολλοί στην Ελλάδα έσπευσαν, στο άκουσμα των εξελίξεων αυτών, σχεδόν να… πανηγυρίσουν, εκτιμώντας ότι η προσφυγή της Πορτογαλίας στο μηχανισμό αφενός θα λειτουργήσει αφυπνιστικά για την Ε.Ε. και αφετέρου θα δώσει στη χώρα μας επιπλέον διαπραγματευτικά χαρτιά για τους όρους δανεισμού της Ελλάδας από την Τρόικα. Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο απλά…

Ο ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης είναι και καλός και χρήσιμος –αν και χρειάζεται περαιτέρω εξειδίκευση και ενίσχυση. Το βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι όσο κι αν ενισχυθεί, έχει συγκεκριμένα όρια. Κι όσο περισσότεροι προσφεύγουν σε αυτόν, τόσο αυτά τα όρια θα εξαντλούνται. Πρακτικά, δηλαδή, και μεγάλα περιθώρια για επιπλέον δανειοδότηση δεν θα υπάρχουν –την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση την παρουσιάζει περίπου ως δεδομένη μετά το 2012– και τα κριτήρια που θα τίθενται από την Ε.Ε. –με απλά λόγια οι απαιτήσεις έναντι των δανειζόμενων– θα είναι αυστηρότερα. Αν αναλογιστούμε, δε, ότι τόσο η Ιρλανδία όσο και η Πορτογαλία (αν τελικά δανειστεί από το μηχανισμό), αλλά και όποια άλλη χώρα ενδεχομένως χρειαστεί να προσφύγει στο μηχανισμό (π.χ. Ισπανία), είναι σε σαφώς πλεονεκτικότερη θέση από την Ελλάδα, από την άποψη των οικονομικών μεγεθών, τότε θα είναι ακόμα πιο δύσκολο για τη χώρα μας να ανταποκριθεί στα κριτήρια που θα θέτει η Ε.Ε.

Η κατάσταση είναι, ούτως ή άλλως, εξαιρετικά δύσκολη. Όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά συνολικά για την Ε.Ε. Και τα όποια διαπραγματευτικά χαρτιά μπορεί να παίξει η χώρα μας, είναι στα δικά της χέρια και μόνο. Αν η κυβέρνηση και τα κόμματα ξεχάσουν την έννοια του πολιτικού κόστους –το οποίο έτσι κι αλλιώς πλέον έχουν χρεωθεί απολύτως– και επιδείξουν τη βούληση και την υπευθυνότητα που απαιτείται για να νοικοκυρέψουν το χάλι που όλοι μαζί δημιούργησαν τις τελευταίες δεκαετίες, ίσως υπάρχει η ελπίδα να πείσουμε τους εταίρους μας ότι θέλουμε να σώσουμε τη χώρα μας. Γιατί μέχρι τώρα, ασχέτως από τα όσα προς λαϊκή κατανάλωση λέγονται, δίνουμε την εικόνα μίας χώρας που όλοι θέλουν να τη σώσουν και εκείνη αρνείται να σωθεί…
Produced by