26
ΑΠΡ

Το σπίτι της γιαγιάς…


ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΛΙΑΡΟΥ
(yiannis.liaros@xrimatriti.gr)

Πιο προβληματισμένος και θλιμμένος απ’ όσο είχα φύγει, επέστρεψα από τις ολιγοήμερες διακοπές του Πάσχα. Αιτία, η συνάντηση που είχα με ένα καλό φίλο, ο οποίος εδώ και αρκετό καιρό ζει και εργάζεται στο εξωτερικό.

Όχι δηλαδή η συνάντηση καθεαυτή, αλλά τα όσα άκουσα από εκείνον. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: ο καλός φίλος, πατέρας 4 παιδιών, υψηλόβαθμο στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας, αναγκάστηκε λόγω της κρίσης να γίνει «μετανάστης» στα 50 του, αναλαμβάνοντας τα ηνία εταιρείας με έδρα στην Κεντρική Ευρώπη.

Εκμεταλλευόμενος την εορταστική περίοδο του Πάσχα –που φέτος συνέπεσε για ορθόδοξους και καθολικούς– επισκέφτηκε την Ελλάδα, για να δει συγγενείς και φίλους. Βρεθήκαμε, λοιπόν, με αυτή την ευκαιρία και μετά τις ευχές και τα τυπικά, μπήκαμε στο… ψητό. Η ερώτησή μου ήταν μάλλον αυτονόητη, αν και κλισέ: «Δεν σου λείπει η Ελλάδα, εκεί στα ξένα;». Ομολογώ, όμως, ότι δεν περίμενα την απάντησή του, η οποία με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Όπως μου είπε, «βλέποντας την Ελλάδα απ’ έξω, μου θυμίζει το παλιό σπίτι της γιαγιάς μου. Εγκαταλελειμμένο, ρημαγμένο, αφημένο στην τύχη του. Και δεν μπορώ, ούτε θέλω να το φτιάξω, γιατί και τα γύρω σπίτια είναι ακριβώς στην ίδια κατάσταση, οπότε ό,τι κι αν κάνω, το περιβάλλον δεν θα με αφήσει να το ευχαριστηθώ!».

Αυτή είναι η εικόνα της Ελλάδας για έναν Έλληνα που την παρακολουθεί από μακριά εδώ και μήνες. Ούτε νοσταλγία, ούτε μελαγχολία. Μόνο απογοήτευση! Θλιβερό, σκληρό, αλλά είναι η αλήθεια, όπως βγήκε αυθόρμητα από την ψυχή ενός ανθρώπου που μόνο η ανάγκη τον ώθησε να φύγει από τη χώρα και ο οποίος τώρα βλέπει με άλλη ματιά τα πράγματα. Κι αν τα βλέπει έτσι ένας Έλληνας, που αγαπά τον τόπο του, είναι εύκολο να αναλογιστεί κανείς πώς μας βλέπουν οι ξένοι, στη βοήθεια και τη στήριξη των οποίων προσβλέπουμε…

Το πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι η απουσία ελπίδας και προοπτικής. Όταν, δειλά, ρώτησα το φίλο μου αν σκέπτεται να επιστρέψει μόλις βελτιωθεί η κατάσταση, η απάντησή του ήταν σχεδόν αντανακλαστική: «Σιγά μη βελτιωθεί η κατάσταση! Εσείς που είστε αισιόδοξοι και το πιστεύετε, μείνετε εδώ. Εγώ δεν βλέπω φως…».

Μα αν χάθηκε η ελπίδα, χαθήκαμε! Μπορείς να στερήσεις τα πάντα από έναν άνθρωπο, αν του δώσεις όμως ελπίδα θα μείνει όρθιος. Αν, αντίθετα, του στερήσεις την ελπίδα, ό,τι κι αν του δώσεις για αντιστάθμισμα θα αποδειχτεί λίγο. Και, δυστυχώς, φαίνεται πως για τους Έλληνες η ελπίδα έχει αρχίσει να χάνεται. Το να αναζητήσουμε τους υπεύθυνους γι’ αυτό –αν και λίγο-πολύ τους γνωρίζουμε– είναι μεν απαραίτητο, ωστόσο αυτή τη στιγμή δεν θα δώσει τη λύση. Αυτό που χρειάζεται να αναζητήσουμε τώρα είναι νέα ελπίδα. Εύκολο; Κάθε άλλο! Όμως Ανάσταση είχαμε προχθές…

Produced by