06
ΜΑΡ

Συμβατικοί και αντισυμβατικοί


Του Κωνσταντίνου Ανδρέου

Κατ' αρχήν να θυμηθούμε το κλίμα που επικρατούσε από το 2012 και μετά στην ελληνική κοινωνία, με ευθύνη και του εμπνευστή του αντιμνημονιακού αγώνα Αντώνη Σαμαρά, αλλά και του καραδοκούντα να ηγηθεί αυτού του αγώνα ως εκφραστής των "αγανακτισμένων" Α. Τσίπρα.

Η χώρα ζούσε σε "επαναστατικό οργασμό" κατά των "κακών δανειστών" που της υπέκλεπταν την ευημερία που ζούσε ως τότε, - χωρίς φυσικά να αναρωτιέται κανείς αν ήταν ευημερία πλασματική με δανεικά -, και πίστευε πως ανατρέποντας το ως τότε κατεστημένο, οι κρουνοί σίγουρα του χρήματος και των παροχών πάλι θα άνοιγαν. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που οι συμπατριώτες μας βιώνουν μαζικές ψευδαισθήσεις που τους τις καλλιεργούν μεθοδικά ανεύθυνοι καπάτσοι, κάνοντας καριέρες πολιτικές και δημοσιογραφικές εις βάρος του συνόλου, που ωστόσο φέρει και τις δικές του ευθύνες, λόγω της άκριτης ευκολίας που καθοδηγείται από εκείνους που του χαϊδεύουν τα αυτιά.

Προφανώς η απαρχή της αποχαύνωσης και της ευπιστίας πρέπει να αναζητηθεί στο μακρινό παρελθόν, όταν φαύλοι πολιτικοί των άκρων, άφησαν ανεξέλεγκτο το μιντιακό τοπίο, χωρίς νόμους και κανόνες, πιστεύοντας πως έτσι θα εξόντωναν τον τότε πανίσχυρο πολιτικό τους αντίπαλο. Μπορεί τελικά να μην τους βγήκε, ωστόσο η ανωμαλία έμεινε και γιγαντώθηκε ποτίζοντας δηλητήριο την κοινωνία. Κατευθυνόμενη ενημέρωση σύμφωνα με τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη, θεωρίες συνομωσίας που σε σύντομο διάστημα γίνονταν ευρύτατα δημοφιλείς, μέντιουμ και χαρτορίχτρες κατέκλυσαν τα σπίτια των πολιτών, εκτοπίζοντας κάθε ορθολογική άποψη. Και τσαρλατάνοι μαζί με αδίσταχτους αριβίστες  βρήκαν την ευκαιρία να ανέβουν στα κάγκελα φορώντας το κουστούμι του αντισυμβατικού, συνεπικουρούμενοι από ανάλογης παιδείας και ανευθυνότητας, δήθεν ειδικούς και δημοσιολόγους.

Ήρθε λοιπόν η κρίση το 2008, και βρήκε την κοινωνία απροετοίμαστη να την αναλύσει και να ανασκουμπωθεί να την αντιμετωπίσει, με ένα πολιτικό σύστημα που η πελατειακή λογική ήταν και είναι η άρχουσα ιδεολογία του. Ο Αλέξης Τσίπρας σαν πολιτικός της πιο ακραίας πελατειακής λογικής λοιπόν εκμεταλλεύτηκε όλη αυτή την παράλυση και τάζοντας τα πάντα σε όλους, καβάλησε το άρμα της εξουσίας. Εδώ ταιριάζει το "αν δεν υπήρχε ο Τσίπρας έπρεπε να τον εφεύρουμε".

Γιατί όπως ήταν φυσικό, ως κυβέρνηση θα έπραττε μετά βεβαιότητος, αναλόγως με τους διεθνείς κανόνες, και για να μην καταρρεύσει ο τόπος και για να απολαύσει ο ίδιος και τα στελέχη του τα αγαθά της εξουσίας. Μπορεί να κόστισε όλη αυτή η μετάβαση κάποια δις, ωστόσο όπως δείχνει το τελευταίο βαρόμετρο της Καθημερινής, οι πολίτες άρχισαν να αποκτούν συνείδηση της κατάστασης και να γίνονται απαιτητικοί και από το πολιτικό σύστημα αλλά κυρίως από τους εαυτούς τους.     

Η προσγείωση στην πραγματικότητα μπορεί να είναι επώδυνη, ωστόσο μόνο αυτή μπορεί να βάλλει τις βάσεις για ένα πιο σίγουρο και ασφαλές μέλλον.

Produced by